Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Nowy numer

hmp 83sm

Szukaj na stronie

HMP Poleca

death to allark m

summer jazz festival 2022krakow m

 

paradise lostark m

gojiraark m

slipknotark m

opethark m

accept nowa datadaw m

 

SHADOW REBELS - Oversleep Hurricane

 

(2015 Another Side)
Autor: Wojciech Chamryk
shadow-rebels-oversleep-hurricane m
Tracklist:
1. You Don't Feel Good! 05:01
2. Deepest Gloom 04:15
3. Oversleep Hurricane 04:09
4. Fly! 03:21
5. Let's Just Get Naked! 03:21
6. Love at Distance 04:05
7. Stay in the Background 03:35
8. Rifleman 06:27
9. Black Picture 03:17
10. Wicked Boy II 04:09
11. Little Girl Big Heart 04:31
 
Lineup:
Michael Rosenfeld – vocals, bass, sitar, violins, tambourine, keyboards, udu-drum, guitars
Rony Safary – guitars
Stalik Istaharov – drums
 
Shadow Rebels to zepół izraelski, składający się jednak z emigrantów z Ukrainy, Uzbekistanu i Azerbejdżanu. Liderem istniejącej od 2004 roku grupy jest 45-letni multinstrumetnalista Michael Rosenfeld, klasycznie wykształcony muzyk, związany wcześniej z innymi rockowymi zespołami.
 
W swym autorskim projekcie też eksploruje takie rejony, łącząc w 11 kompozycjach wpływy grunge, hard rocka, mniej lub bardziej awangardowej alternatywy, a nawet jazzu. Akurat rock w wydaniu Shadow Rebels jest wtórny i bardzo przewidywalny: w surowym i nieporadnym „Deepest Gloom“ Rosenfeld zawodzi tak rozpaczliwie, że aż go szkoda, również  nijaka ballada „Flyi“ jest „położona“ wokalnie. Niezbyt bronią się sztampowe kawałki w rodzaju „Let's Just Get Naked“ czy tytułowego, zespół zdecydowanie lepiej czuje się za to w mniej oczywistych dźwiękach.
 
I tak opener „You Don't Feel Good“ z solem basu o jazzowym posmaku i „miarowy „Rifleman“ wzbogacają brzmienia sitaru, w „Love At Distance“ i „Stay In The Background“ słychać skrzypce,  podobnie jak w finałowym „Little Girl Big Heart“, gdzie z klawiszową solówką w stylu fusion tworzą one klimat jazz rocka lat 70. Odniesienia do jazzu mamy też heszcze choćby w gitarowej solówce czy harmoniach „Wicked Boy“ , tak więc właśnie ten kierunek wydaje mi się słusznym w dalszym rozwoju zespołu – granie rocka powinni sobie darować, bo to nie jest ich bajka.
(3/6)
Wojciech Chamryk

143_eskalacja-singiel-158x600-singiel.png 142_badtaste-baner156x600.png 144_mag_158x600px_72_dpi.jpg 145_wrona.png

Goście

3956448
DzisiajDzisiaj982
WczorajWczoraj877
Ten tydzieńTen tydzień2497
Ten miesiącTen miesiąc13224
WszystkieWszystkie3956448
35.168.110.128