Krakowski koncert Wormrot przeniesiony do klubu Gwarek

Opublikowano: czwartek, 16, luty 2023 17:17 | Crowbar

Z przyczyn organizacyjnych po stronie klubu Zaścianek, wydarzenie odbędzie się w nowej, niedalekiej lokalizacji. Wszystkie bilety pozostają ważne. Do zobaczenia już 20 lutego w klubie Gwarek, przy ulicy Reymonta 17.

WORMROT (Singapur) grindcore:

U Wormrot zawsze było czuć brawurę tożsamą z Discordance Axis czy Brutal Truth zamiast maksymalnej destrukcji w stylu Terrorizer. Naturalnie nie chodzi o podpatrywanie i bezmyślne przeklejanie patentów od weteranów, a podobne podejście, które zakłada, że grindcore - pozornie hermetyczny, zakleszczony w sidłach pomysłów zapoczątkowanych ponad trzy dekady wstecz - może stwarzać znacznie więcej swobody niż chociażby metal progresywny. Wormrot nie muszą kurczowo trzymać się opcji przerobionych przez starszych kolegów, bo zamiast tego puszczają hamulec i ruszają w tylko sobie znanym kierunku. Potwierdzenie tej teorii znajdziecie na tegorocznym "Hiss".

STRAIGHT HATE (Polska) grindcore, death metal:

Po Straight Hate słychać, że to skład, który zjadł zęby na metalu. Ich wściekły do granic death/grind polega na stałym podgrzewaniu temperatury, w czym z pewnością pomagają niekończące się lawiny blastów, riffy odwołujące się zarówno do Terrorizer, jak i złotych czasów śmierćmetalowej Szwecji. Oczywiście przy wskazywaniu kolejnych zalet lubelskich brutali nie można zapomnieć o wokalu - świetnie rozłożonym między jaskiniowym rykiem a ujadaniem w niedorzecznie wysokich rejestrach. Na zdjęciach wyglądają jak sympatyczni młodzieńcy, ale to tylko pozory - na żywo posiekają was bez reszty.

DEATH CRUSADE (Polska) crust, grindcore, death metal:

Death Crusade to jedna z nielicznych trójmiejskich pereł, które przeplatają death metal, crust i grindcore. Nadmorscy muzycy grają ponad podziałami i nie czują potrzeby dookreślenia własnej propozycji artystycznej. To wysokooktanowy hałas, którego zadaniem jest skutecznie ogłuszyć słuchacza przy użyciu prostych środków. Są więc odrzutowe tempa sprytnie zrównoważone d-beatową prostolinijnością, a do tego dochodzi intensywność klasycznego death metalu, w przypadku Death Crusade bardzo wyraźnie zbratanego z oldschoolowym thrashem. To nie przystawka przed daniem głównym, a równorzędny poziom sonicznej zagłady.