ORDO INFERNUS - Invictus Et Aeternus

Opublikowano: poniedziałek, 29, grudzień 2014 06:00 | Crowbar

(2014 Doomentia)

Autor: Wojciech Chamryk

Tracklista:

1. Sub Imperio Prolapso

2. Lingua Silentium

3. Io Saturnalia

4. Tunica Molesta

5. Damnati

6. Antequam Porta Aperiatur

7. Divinatio Tuscalana

8. Decimatio

9. Rhea Ilia

10. Daemoniatus

11. Servi Domini Veri

12. Saturnum Salutamus

Lineup:

Tony Freed - Vocals
Janne Bjorkenfjall - Drums
Hempa Brynolfsson - Guitars
Sebastian Ramstedt - Lead Guitar

Ordo Inferus istnieje raptem od dwóch lat, zadebiutował niedawno EP „Damnati’, a „Invictus Et Aeternus” jest pierwszym albumem grupy, ale nie ma tu mowy o nieopierzonych debiutantach. Zespół założyli bowiem starzy wyjadacze, znani z takich zespołów jak, m.in. Excruciate, Funebrarum, Morpheus, Necrophobic, Nifelheim i wielu innych, by – początkowo niezobowiązująco i tylko dla przyjemności – pograć klasyczny death metal. Jednak już powodzenie pierwszego materiału sprawiło, że grupa szybko zaczęła tworzyć kolejne utwory, a podpisanie kontraktu z Doomentia Records tylko ten proces przyspieszyło. „Invictus Et Aeternus” to koncept poświęcony Cesarstwu Rzymskiemu, dlatego też tytuły wszystkich kompozycji są w języku łacińskim, mimo anglojęzycznych tekstów. Co do warstwy muzycznej to nikt nie sili się tu na wyważanie otwartych drzwi, jest więc totalnie oldschoolowo, z naciskiem zarówno na brutalność i bezkompromisowość, jak i podniosły, patetyczny klimat oraz sporą dozę melodii, tak charakterystycznych dla szwedzkiej odmiany metalu śmierci. Wręcz podręcznikowo zespół łączy to wszystko w archetypowych dla gatunku „Linqua Silentium” czy „Rhea Ilia”, a partie obu gitarzystów często dopełniają mroczne klawiszowe brzmienia. W większości nie są one zbyt wyeksponowane w aranżacjach, jednak niekiedy wysuwają się na plan pierwszy, zwłaszcza na początku poszczególnych kompozycji i w instrumentalnych miniaturach. Ciekawym urozmaiceniem jest też sięganie do potężnie brzmiącego death/doom metalu, co najbardziej efektownie wypadło w „Divinatio Tusculana”.

(4,5/6)
Wojciech Chamryk